l'Ozio
In de Renaissance bepaalde voor het eerst de kunstenaar zelf hoe zijn werk tot stand kwam. In die periode ontstond er een duidelijke scheiding tussen scheppen en onderzoeken. Als je vrij bent, kun je zelf kiezen hoe je iets wilt aanpakken, maar je kunt ook besluiten nog even te wachten en over een nieuwe oplossing na te denken. Hoe het ook zij, er blijft een lege ruimte over. Een ruimte die niet gedefinieerd kan worden omdat het geen daadwerkelijke bezigheid of onderzoek betreft, maar een lege ruimte is. Die ruimte noemen wij ozio. `Ozio' betekent `nietsdoen', maar het is een schijnbare rust. Een actief soort rust omdat in de lege ruimte tussen maken en denken een oplossing geboren wordt. Tijdens een ozio-moment stuiten we op het onverwachte, zodra de oplossing zich aandient, houdt het ozio op. In de Renaissance ontstond een nieuw gesloten systeem: werk, vrijheid, ozio, alle verenigd in het kunstwerk.
